Eco Bicycle

Çfarȅ na mësojnë pemët rreth jetës dhe përkatësisë?

Ecovolis
Written by ecovolis

“Kur ne të mësojmë të degjojme pemet, po atëherë shkurtësia, shpejtësia dhe nxitimi fëminor i mendimeve tona arrijnë një gëzim të pakrahasueshëm “ Hermann Hesse

U zgjova kete mengjes per te zbuluar nje dege apo kercell te vogel te nje peme qe rritet ne kopshtin e qytetit tim, duke kapercyer cdo mosmarreveshje per te lundruar faren e vet mbi balten e paperfillshme te betonit dhe qelqit dhe per te filluar nje jete ne nje oaz te varfer toke (balte ) .

Kjo cudi ( habi ) e vogel me kujtoi nje pasazh te bukur, ndoshta nje nga pikat me te bukura qe kam lexuar nga Pemet: Reflektime dhe Poema nga Hermann Hesse, botuar per here te pare me 1984 , ku prek esencialet me thelbesore te jetes : Shtepia dhe Perkatesia , e verteta e bukura dhe Lumturia .

“ Për mua, pemët kanë qenë gjithmonë predikuesit më penetrues. Unë i respektoj ata kur jetojnë në fise dhe familje, në pyje dhe pemishte. Dhe më shumë i respektoj kur ata qëndrojnë vetëm. Ata janë si persona të vetmuar. Jo si Eremitet që kanë vjedhur larg nga ndonjë dobësi, por si njerëz të mëdhenj, të vetmuar, si Beethoven dhe Nietzsche. Në degët e tyre më të larta bota fërshferin, rrënjët e tyre qëndrojnë në pafundësi; por ata nuk humbasin vetveten, luftojnë me gjithë forcën e jetës së tyre vetëm për një gjë: të përmbushin veten sipas ligjeve të tyre, të krijojnë formën e tyre, të përfaqësojnë vetveten. Asgjë nuk është e shenjtë, asgjë nuk është më shembullore se një pemë e bukur dhe e fortë.

Kur një pemë pritet dhe zbulon plagën e zhveshur të vdekjes në diell, kushdo mund ta lexojë tërë historinë e saj në diskun luminor të gdhendur të trungut të tij: në unazat e viteve të tij, plagët e tij, të gjithë luftën, të gjitha vuajtjet , të gjitha sëmundjet, gjithë lumturia dhe prosperiteti qëndrojnë me të vërtetë të shkruar, vitet narrative dhe vitet e luksit, sulmet ku janë përballuar, stuhitë qe kanë duruar. Dhe çdo fermer i ri e di se druri më i fortë dhe më fisnik ka unazat e tij më të ngushta, te cilat i ngjiten malit dhe në rrezik të vazhdueshëm e te pathyeshem e me ideale rriten drunjtë më të fortë.

An unusual tree in Confederation Park, Fergus Ontario

Pemët janë shenjtërim. Kushdo që di të flasë me ta, kushdo që di t’i dëgjojë, mund të mësojë të vërtetën. Ata nuk predikojnë mësimet dhe parimet, ata predikojnë, të pakrijuar nga veçoritë, ligjin e lashtë te jetës.

Një pemë thotë: Një syth është fshehur në mua, një shkëndijë, një mendim, unë jam jeta nga jeta eternale. Përpjekja dhe rreziku që mamaja eternale mori me mua është unike, unike në formën dhe venat e lëkurës sime, unike hapesira më e vogël e gjetheve në degët e mia dhe shenja më e vogël në levore. U bëra për të formuar dhe zbuluar eternalen në detajet e mia më të vogla.

Një pemë thotë: Forca ime është besimi. Unë di asgjë për etërit e mi, une di asgjë për mijëra fëmijë që çdo pranvere te vitit dalin nga unë. Unë jetoj sekretin e farës sime ne cdo fund, dhe nuk kujdesem për asgjë tjetër. Unë besoj se Perëndia është në mua. Unë besoj se detyra ime është e shenjtë. Nga ky besim unë jetoj.

Kur ne jemi të goditur dhe nuk mund ta mbajmë më jetën tonë, atëherë një pemë ka diçka për të thënë: Jini akoma! Jini ende! Shikoni mua! Jeta nuk është e lehtë, jeta nuk është e vështirë. Këto janë mendime fëminore. . . . Shtëpia nuk është as këtu as atje. Shtëpia është brenda jush, ose shtëpia nuk është asgjekundi.

Një dëshirë e madhe për të endur lot në zemrën time kur dëgjoj pemët që fershferijne ne erë në mbrëmje. Nëse dikush dëgjon ato në heshtje për një kohë të gjatë, kjo dëshirë e madhe zbulon kercillin e saj, kuptimin e saj. Nuk është aspak çështje për të ikur nga vuajtjet e veta, megjithëse mund të duket kështu. Është një mall për shtëpinë, për një kujtim të nënës, për metaforat e reja për jetën. Ajo çon në shtëpi. Çdo rrugë çon në shtëpi, çdo hap lind, çdo hap është vdekje, çdo varr është nëne.

Kështu pema rënkon në mbrëmje, kur ne qëndrojmë të shqetësuar para mendimeve tona fëminore: Pemët kanë mendime të gjata, frymë të gjatë dhe qetësues, ashtu siç kanë më shumë jetë se jona. Ata janë më të mençur se ne, për sa kohë që nuk i dëgjojmë. Por kur kemi mësuar se si të dëgjojmë pemët, atëherë shkurtësia ,shpejtësia dhe nxitimi fëminore i mendimeve tona arrijnë një gëzim të pakrahasueshëm. Kushdo që ka mësuar si të dëgjojë pemët nuk dëshiron më të jetë një pemë. Ai dëshiron të jetë asgjë përveç asaj që ai është. Kjo është shtëpia.
Kjo është lumturia. “

nga: Jeta Malaj

About the author

Ecovolis

ecovolis

Leave a Comment